I love the rain the most....when it stops....

http://www.youtube.com/watch?v=M4yEtuebDdk


Περιμένοντας τη βροχή να σταματήσει....

Μου είπαν ότι στην Αργεντινή έχουν ένα γνωμικό "it rains...and it stops..."

Έτσι, περιμένω και εγώ να σταματήσει αυτό το ψιλόβροχο που επιμένει τον τελευταίο καιρό να μου χαλάει τα μυαλά μου και τα σύννεφα να μου κρύβουν αυτό που βρίσκεται μπροστά μου. Θα ήθελα πολύ να τα φυσήξω, να τα ξορκίσω, αλλά προτιμώ να μην το ρισκάρω και να περιμένω καρτερικά αυτό που θέλει να με βρει. Ίσως να βρίσκεται καταιγίδα....ίσως το ουράνιο τόξο.....ελπίζω το δεύτερο.

Έτσι, περιμένω στο παράθυρο...τα τζάμια είναι θολά με τα χνώτα τόσων σκέψεων... η πόρτα μισανοιχτή για να μπαίνει ο υγρός αέρας της βροχής και να μυρίζω τις ευκαιρίες που προσμένω.

Όσο βρίσκομαι σπίτι θα είμαι εντάξει.

Το κυνήγι της ευτυχίας

Οι μέρες περνούν....οι ώρες γράφουν και όλοι μας τρέχουμε, κάποιοι ξέρουν γιατί, ορισμένοι ξέρουν για που, λίγοι ξέρουν πως. Κάποιοι κουραστήκαν, πριν καν αρχίσουν, ορισμένοι τους σταμάτησαν και τώρα βρίσκονται στην καντίνα εκεί στην άκρη του δρόμου, τρώνε βρώμικο. Τρώνε ότι τους δώσουν. Ότι έχει μείνει. Βολεύει. Περνάω ξόφαλτσα και με σταματούν. Μου δίνουν λίγο νερό στην αρχή και κοντοστέκομαι. Διψώ βλέπετε. Μετά μου προσφέρουν και ένα χάρτινο σκαμπό. Είμαι τόσο κουρασμένη που βλέπω επίπονα το σκαμπουδάκι. Νιώθω ότι με καθυστερούν, ίσα ίσα με κρατούν τα πόδια μου. Ο άντρας με τον καφέ ιδρώτα και τη σκισμένη αμάνικη αθλητική μπλούζα, μου προκαλεί αηδία. Και όμως….επιμένει. Η γυναίκα του, 40άρα, ξανθιά μισοζαλισμένη από τη μίξη μυρωδιάς του αέρα, με προσπερνά. Δεν πιστεύει ότι θα κάτσω. Εγώ; Εγώ δεν πληρώνω το νερό, έτσι δεν γουστάρω, και τρέχω......τρέχω......δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω για που, δεν ξέρω πως......αυτό θέλω να κάνω....αυτό με κάνει και νιώθω καλύτερα.....η θέα που αφήνω πίσω....που θέλει να με προσπεράσει, αλλά την προλαβαίνω. Όλες αυτές οι καντίνες, οι ιδρωμένοι κύριοι, οι ξανθιές κυρίες και τα χάρτινα σκαμπό, μου προκαλούν αηδία. 

This must be the place!

Home is where I want to be..... http://www.youtube.com/watch?v=TTPqPZzH-LA

So true! Αν όμως θέλεις να είσαι σε διάφορα μέρη την ίδια στιγμή ή αν δεν έχεις πρόβλημα να είσαι όπου να ναι....ότι να ναι...ή νιώθεις "σπίτι" σου παντού;;;;εεεε;;;;εεε;;;;; ε τότε έχεις πρόβλημα....τίποτα δεν είναι τόσο απλό τελικά (ναι τώρα ανακάλυψα την America!).

Πάντα υπάρχει ένας αντίλογος με αυτό το αν....αν και αν και αν.....oh...shut up! Δεν υπάρχει αν, το αν είναι για αυτούς που δεν θέλουν να ζουν με τις επιλογές τους, πνίγονται στην πραγματικότητα του παρελθόντος και στην φαντασία ενός μέλλοντος βασισμένο στα βασανιστικά αν του παρελθόντος. Το αν δεν υπάρχει, δεν έγινε ποτέ (too bad:P), so get over it!

Αν τώρα θέλεις να το ψάξεις σοβαρά.....τότε.... this must be the place.....

Home - is where I want to be
But I guess I'm already there
I come home she lifted up her wings
Guess that this must be the place
I can't tell one from the other
Did I find you, or you find me?
There was a time Before we were born
If someone asks, this where I'll be . . . where I'll be

p.s. τραγουδάκι και τίτλος από την τελευταία ταινία του Sean Penn "This must be the place", really nice...

"η ελαφρότητα του αισθάνεσαι"

Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά....... http://www.youtube.com/watch?v=NP-JGObcpSQ&feature=BFa&list=WL06D878FBF9AF60DE&lf=bf_play

Νοσταλγία.....πώς γίνεται να νοσταλγείς μια εποχή που ποτέ δεν έχεις ζήσει; Μάλλον είναι η νοσταλγία για αυτό που δεν υπάρχει σήμερα, αυτό που λείπει από το σήμερα.

Δεν είναι "η ελαφρότητα του είναι", είναι "η ελαφρότητα του αισθάνεσαι". Αυτό (μου) λείπει.

Ζούμε στην εποχή του ζενίθ. Τίποτα δεν είναι "ελαφρύ". Μισούμε ακραία, αγαπάμε καταστροφικά, πονάμε μέχρι αναισθησίας, παρεξηγιόμαστε...για πάντα. Δεν ήταν έτσι παλιά, ή μήπως ήμουνα πολύ μικρή για να το αντιληφθώ, πολύ μικρή για να συμβιβαστώ, πολύ "ελαφρύτερη" για να το αισθανθώ.

Μήπως ξέρουμε πολλά, περισσότερα από ότι μπορούμε να αντέξουμε; Μήπως αντέχουμε πολλά, περισσότερα από ότι μπορούμε να αισθανθούμε; Αυτό μας βαραίνει άραγε; Προσπαθούμε να αποκρυπτογραφήσουμε κάθε λέξη και πράξη δικιά μας....δικιά τους. Να βρούμε νόημα εκεί που δεν χρειάζεται να υπάρχει. Να τα προλάβουμε όλα, τον εαυτό μας.

Ας δοκιμάσουμε το εξής: να ελαφρύνουμε το μίσος μας, τον πόνο μας, την παρεξήγηση μας, το πρόσωπό μας.....και να κοιτάξουμε τον κόσμο, όχι στα ματιά, αλλά στα χείλη...... ψιθυρίζει.....δεν φωνάζει.