Το κυνήγι της ευτυχίας

Οι μέρες περνούν....οι ώρες γράφουν και όλοι μας τρέχουμε, κάποιοι ξέρουν γιατί, ορισμένοι ξέρουν για που, λίγοι ξέρουν πως. Κάποιοι κουραστήκαν, πριν καν αρχίσουν, ορισμένοι τους σταμάτησαν και τώρα βρίσκονται στην καντίνα εκεί στην άκρη του δρόμου, τρώνε βρώμικο. Τρώνε ότι τους δώσουν. Ότι έχει μείνει. Βολεύει. Περνάω ξόφαλτσα και με σταματούν. Μου δίνουν λίγο νερό στην αρχή και κοντοστέκομαι. Διψώ βλέπετε. Μετά μου προσφέρουν και ένα χάρτινο σκαμπό. Είμαι τόσο κουρασμένη που βλέπω επίπονα το σκαμπουδάκι. Νιώθω ότι με καθυστερούν, ίσα ίσα με κρατούν τα πόδια μου. Ο άντρας με τον καφέ ιδρώτα και τη σκισμένη αμάνικη αθλητική μπλούζα, μου προκαλεί αηδία. Και όμως….επιμένει. Η γυναίκα του, 40άρα, ξανθιά μισοζαλισμένη από τη μίξη μυρωδιάς του αέρα, με προσπερνά. Δεν πιστεύει ότι θα κάτσω. Εγώ; Εγώ δεν πληρώνω το νερό, έτσι δεν γουστάρω, και τρέχω......τρέχω......δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω για που, δεν ξέρω πως......αυτό θέλω να κάνω....αυτό με κάνει και νιώθω καλύτερα.....η θέα που αφήνω πίσω....που θέλει να με προσπεράσει, αλλά την προλαβαίνω. Όλες αυτές οι καντίνες, οι ιδρωμένοι κύριοι, οι ξανθιές κυρίες και τα χάρτινα σκαμπό, μου προκαλούν αηδία.