Νοσταλγία.....πώς γίνεται να νοσταλγείς μια εποχή που ποτέ δεν έχεις ζήσει; Μάλλον είναι η νοσταλγία για αυτό που δεν υπάρχει σήμερα, αυτό που λείπει από το σήμερα.
Δεν είναι "η ελαφρότητα του είναι", είναι "η ελαφρότητα του αισθάνεσαι". Αυτό (μου) λείπει.
Ζούμε στην εποχή του ζενίθ. Τίποτα δεν είναι "ελαφρύ". Μισούμε ακραία, αγαπάμε καταστροφικά, πονάμε μέχρι αναισθησίας, παρεξηγιόμαστε...για πάντα. Δεν ήταν έτσι παλιά, ή μήπως ήμουνα πολύ μικρή για να το αντιληφθώ, πολύ μικρή για να συμβιβαστώ, πολύ "ελαφρύτερη" για να το αισθανθώ.
Μήπως ξέρουμε πολλά, περισσότερα από ότι μπορούμε να αντέξουμε; Μήπως αντέχουμε πολλά, περισσότερα από ότι μπορούμε να αισθανθούμε; Αυτό μας βαραίνει άραγε; Προσπαθούμε να αποκρυπτογραφήσουμε κάθε λέξη και πράξη δικιά μας....δικιά τους. Να βρούμε νόημα εκεί που δεν χρειάζεται να υπάρχει. Να τα προλάβουμε όλα, τον εαυτό μας.
Ας δοκιμάσουμε το εξής: να ελαφρύνουμε το μίσος μας, τον πόνο μας, την παρεξήγηση μας, το πρόσωπό μας.....και να κοιτάξουμε τον κόσμο, όχι στα ματιά, αλλά στα χείλη...... ψιθυρίζει.....δεν φωνάζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου