Το όνειρο μου είναι...

Ίσως να έπρεπε να υπάρχει λίστα με τα όνειρα που δικαιούσαι να κάνεις σε κάθε ηλικία...ή όριο ηλικίας για να ονειρεύσαι....

Άραγε τι δικαιούσαι ακριβώς να ονειρεύεσαι όταν μπαίνεις στα "άντα" και είσαι γυναίκα άνεργη με σχέση που μετράει 10 έτη πάνω κάτω....πρέπει όμως να σημειώσω (γιατί δεν σας κρύβω ότι διαβάζοντας αυτούς τους τρεις χαρακτηρισμούς της τωρινής μου κατάστασης τρομοκρατήθηκα περισσότερο....) ότι είμαι μια χαρά διατηρημένη, μορφωμένη με μεταπτυχιακά και υποτροφίες (μάλλον το έκανα χειρότερο...τώρα είναι σαν να διαβάζω αγγελία γεροντοκόρης...)....

Μήπως έχω χάσει την μπάλα...ή μάλλον καλύτερα δεν την είχα ποτέ στην κατοχή μου..πάντα έκοβα βόλτες στο στάδιο...πέρα δώθε....με συγκινούσαν τα παιχνίδια...είχα και μια θέση στον πάγκο κάποια στιγμή...τώρα που ήρθε η ώρα να παίξω βασική, συνειδητοποιώ ότι εγώ..ποτέ δεν έχω ακουμπήσει μπάλα...δεν ξέρω πως ζητάνε μία πάσα και το πιο κουλό είναι ότι δεν ξέρω για ποια ομάδα παίζω...ε ρε γλέντια....πόσο pathetic μπορώ να νιώσω όταν σκέφτομαι ότι η μάνα μου στην ηλικία μου σκόραρε ενώ δούλευε και είχε και τρία παιδιά....(ασχέτως που της έκοψε τη δουλειά η πεθερά της σύντομα...).

Ζηλεύω τους ανθρώπους που ξέρουν που ήταν, ποιοι είναι.... και που πάνε (ναι είμαι από Θεσσαλονίκη). Που έχουν στόχους και τους κυνηγούν....ή που δεν έχουν στόχους αλλά απλά ζούνε με τις προτεραιότητές τους...

Εγώ δυστυχώς δεν ανήκω σε καμία κατηγορία....ή μήπως απλά... ζω αυτό που θέλω...