Το σαλόνι...το σαλόνι είναι δίπλα στον κοινόχρηστο διάδρομο..
Από την πρώτη μέρα διαμονής στο διαμέρισμα, οπού ήδη ζούσε ο φίλος μου, ταράχτηκα από τις τσιρίδες που άκουσα να έρχονται από τον διάδρομο και συγκεκριμένα όπως έμαθα από το παραδιπλανό διαμέρισμα...οι τσιρίδες είναι σχεδόν καθημερινές και προέρχονται κυρίως από μία ηλικιωμένη κυρία. Η κυρία αυτή είναι η γιαγιά που μένει μόνιμα με την κόρη της και τα 2 εγγόνια. Ο τσιρίδες τις πιο πολλές φορές σχετίζονται και έχουν αποδέκτη τα παιδιά. Αυτή η γιαγιά τσιρίζει (μάλλον γκαρίζει ταιριάζει καλύτερα) με το παραμικρό στα παιδιά.."Μη μιλάς..." "Θα με σκοτώσεις..." "Δεν αντέχω..."..."Παναγία μου"...."Κάτσε κάτω..." και διάφορες άλλες σπαστικές εκφράσεις (και στο τσακίρ κέφι καμία ελαφριά βρισιά) συνοδευόμενες από το "μπαμ" του κλεισίματος των πορτών και ντουλαπιών και φυσικά από τα κλάματα των παιδιών. Όλα αυτά τα psycho ηχητικά εφέ έχουν τόση ένταση ώστε να παθαίνω ταράκουλο (..εγώ από την άλλη άκρη...) φαντάζεσαι δηλαδή τα παιδιά....η μάνα δε, είναι ψιλοαμέτοχη καθώς δουλεύει το πρωί..στη καλύτερη να τα ακούσει και αυτή καμιά φορά όταν επιστρέφει...
Τη γιαγιά την έχω δει....καλοστεκούμενη....βραχνή φωνή (μάλλον από τα γκαρίσματα) με ένα βλέμμα....που δεν θέλεις με τίποτα να διασταυρωθεί με το δικό σου...η αλήθεια είναι ότι δεν μου αρέσει να λέω άσχημα πράγματα για τους άλλους...αλλά αυτή η γυναίκα με αναγκάζει...βέβαια αν πέσεις πάνω της στο διάδρομο είναι μέσα στην ευγένεια, αλλά ακόμα και η ευγένεια της είναι psycho.... και για να πω την αμαρτία μου κάνω τα αδύνατα δυνατά να την αποφύγω....τις προάλλες η γιαγιά είχε βγάλει το καροτσάκι με το μωρό και κάλεσε τον ανελκυστήρα...αλλά μάταια ο ανελκυστήρας να έρθει...η γιαγιά θεώρησε φυσιολογικό να μάθει όλη η πολυκατοικία ότι ο ανελκυστήρας έχει χαλάσει και ότι δεν μπορεί να κατεβάσει το καροτσάκι από τον πρώτο όροφο....γκάριζε έβριζε κτλ......ήμουν μέσα στο σπίτι η αλήθεια είναι...αλλά δίσταζα να βγω...δεν ήθελα να βγω να την δω...και να με δει..ήθελα τόσο όμως να βοηθήσω....το παιδάκι εννοείται...ευτυχώς όμως βγήκε μια άλλη κυρία από τον όροφο...και την γλίτωσα...
Καταλήγοντας.....είμαι σχεδόν σίγουρη ότι δεν υπάρχει σωματική βία...αλλά είμαι σίγουρη ότι αυτές οι καθημερινές τσιρίδες κάνουν κομμάτια τα παιδιά (5 και 2 ετών περίπου) ψυχολογικά...αφού εδώ κάνουν εμένα....ανεβαίνει η πίεση μου και πιάνω τον ευατό μου να μονολογεί απαντώντας στα γκαρίσματά της. Η οικογένεια στάνταρ δεν είναι στα καλά της....βέβαια και ποιά είμαι έγω να το κρίνω αυτό....λέω στον εαυτό μου για να κατευνάσω τις ενοχές της απραγίας μου περί του θέματος...το συζητάω με φίλους και μου λένε ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι....να φέρω την πρόνοια...και τι θα γίνει μετά....θα είναι καλύτερα....να της μιλήσω εγώ....και να μου δώσει το evil eye με τις κατάρες της....(ναι την φοβάμαι)....και αν όμως κάποια μέρα γίνει κάτι "άσχημο" (Θεός φυλάξει) ...και είμαστε οι γείτονες που ξέρανε αλλά κάνανε μόκο....γιατί όμως θα πρέπει να σκεφτώ το χειρότερο από την άποψη του εγκλήματος....όταν το έγκλημα παίρνει στην ουσία τη μορφή της καθημερινής ψυχολογικής βίας που αναγκαστικά θα οδηγήσει αυτά τα παιδιά σε διαταραγμένες προσωπικότητες με απωθημένα....και τότε θα πούμε ότι φταίγανε οι γονείς....
Τελικά πόσο μας βολεύει όλους η σιωπή.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου