Christmas on earth!! Looking for Christians!

Αγαπητέ Jesus,

Η επίσκεψη μου στον πλανήτη γη συνεχίζεται.....και σε 10 μέρες οι περισσότεροι κάτοικοι αυτού του πλανήτη ετοιμάζονται να γιορτάσουν μία γιορτή...."τα Χριστούγεννα".......έκανα μία έρευνα ....για να καταλάβω τι ακριβώς γιορτάζουν.....και παρακάτω σου αναφέρω τα συμπεράσματά μου:

1. Τα Χριστούγεννα είναι η ημέρα που γεννήθηκε ο Σωτήρας αυτού του πλανήτη (παρεπιπτώντος έχετε το ίδιο όνομα!!), σύμφωνα με την θρησκέια των Χριστιανών....οι Χριστιανοί είναι αρκετοί σε αυτό τον πλανήτη....πρεσβεύουν ανάμεσα σε άλλα....την αγάπη για τον άνθρωπο, τον συνανθρωπο, την καλοσύνη, τη συγχώρεση, την τιμιότητα, την ακεραιότητα, την συμπονοια....

2. Αγαπητέ Jesus,

Έχω μπερδευτεί.....δεν κατάφερα να γνωρίσω κανέναν Χριστιανό κατά τη παραμονή μου στη γη........

ισορροπία....ισορροπία......μοναξιά....φτου και βγαίνω....σε αυτόν τον κόσμο....που σκέφτομαι μόνο την πάρτυ μου...και τους άλλους που και που....που βλέπω αυτό που δεν πρέπει...εκεί που δεν βλέπω....εκεί θέλω να πάω. Να κάνω παρέα με αυτούς τους καλούς....ναι αυτούς...τους ξέρετε;; ξέρετε και ονόματα;;; Ας μου πει κάποιος πώς πάω γαμώτο.....κανείς δεν σταματά...

Antony and the Johnsons-Lake

In youth's spring, it was my lot
To haunt of the wide earth a spot
To which I could not love the less
So lovely was the loneliness
Of a wild lake, with black rock bound
And the tall trees that towered around

But when the night had thrown her pall
Upon that spot as upon all
And the wind would pass me by
In its stilly melody

My infant spirit would awake
To the terror of the lone lake
My infant spirit would awake
To the terror of the lone lake

Yet that terror was not fright
But a tremulous delight
And a feeling undefined
Springing from a darkened mind
Death was in that poisoned wave
And in its gulf a fitting grave
For him who thence could solace bring
To his dark imagining
Whose wildering thought could even make
An Eden of that dim lake

But when the night had thrown her pall
Upon that spot as upon all
And the wind would pass me by
In its stilly melody

My infant spirit would awake
To the terror of the lone lake
My infant spirit would awake
To the terror of the lone lake

Springing from a darkened mind
So lovely was the loneliness
In youth's spring, it was my lot
In its stilly melody
An Eden of that dim lake
An Eden of that dim lake
Lone, lone, lonely...

Balls are OK!

Καθημερινά ανακαλύπτω και ενοχλούμαι με τον σεξισμό που υπάρχει στο θέμα "ενασχόλησης με τα γεννητικά όργανα του ανθρώπου στην κοινωνική μας ζωή¨. Συγχωρήστε με αν δεν καταλάβατε τι εννοώ, απλά ήθελα να το θέσω αρχικά "επιστημονικά" και παρακάτω να το θέσω κάπως έτσι...

Εννοώ:

1. Γιατί είναι ΟΚ ο άντρας να πιάνει τα balls και να τα φαγουρίζει όταν περπατάει στους δρόμους και να νιώθει και περήφανος αν τυχαίνει να περάσει και καμιά γυναίκα. Αν περάσει δε άντρας, φαγουρίζεται και ο άλλος ως ένδειξη αντρίλας, κάτι σαν αντι-χαιρετισμός....Φυσικά η γυναίκα θεατής κοκκινίζει και κοιτάει αλλού, κάτι που θα έπρεπε να κάνει ο Μπαλάκιας.

--Τώρα φανταστείτε να περπατάει η γυναίκα και να πιάνει τα δικά της τα balls-top side που είναι και δύο και να τα ζουλάει στου δρόμους γύρω στους περαστικούς. Πέρα ότι ο τίτλος τσούλα-πουτανακάλυψες έχει μπει ήδη, θα υπήρξε σειρά από άντρες να χαριεντίζονται από το θέαμα και φυσικά κλίσεις στο 100 ή στην ψυχιατρική κλινική θα ήταν άμεσες από τις γυναίκες των πάνω μπαλκονιών.

2. Old time classic....είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω...και θα κατουρίσω σε όποιον τοίχο βρω πιο πάνω...Δηλαδή δεν το έχω καταλάβει, οι γυναίκες μπορούν να κρατηθούν και οι άντρες όχι; Ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω, αφού θες να κατουρίσεις, οκ το καταλαβαίνω ότι μπορεί να μην βαστάς, πήγαινε σε κοινόχρηστες (τώρα θυμήθηκαν να φτιάξουν τουαλέτες σε εθνικούς δρόμους γιατί τώρα ανακαλύψαμε τρόπους....) ή σταμάτα ρε φίλε σε ένα καφέ. Γιατί δηλαδή πρέπει εγώ να βλέπω τον κάθε ταξιτζή, παππού, κτλ. να βγάζει το ballάκι του και να ξελαφρώνει...έλεος...υπάρχουν και μικρά παιδιά ξέρεις....δηλαδή τι θα του πεις; Στον γιο ότι ξέρεις οι άντρες το κάνουν αυτό που και που, αλλά στην κόρη θα πεις εσύ δεν επιτρέπεται γιατί πολύ πιθανόν να σε βιάσουν αν το επιχειρήσεις...έλεος.

--Τώρα φανταστείτε μία γυναίκα να κατεβάζει τα βρακιά της σε ένα πάρκο και να κατουρά..ή μάλλον καλύτερα να κοιτάει τοίχο και να κατουρά.....όπως είπα μάλλον βιασμένη θα βρεθεί ή πειραγμένη θα θεωρηθεί....

3. Ο άντρας, του σπιτιού, ο επισκέπτης, ο γείτονας, αν έρθει σπίτι σου και επισκεφθεί την τουαλέτα, θα αφήσει μισό ανοιχτή την πόρτα, έτσι μωρέ, γιατί εσύ γαληνεύεις με το τσιρτσίρισμα των ούρων, είναι φεγκ-σούι you know? Δεν βαριέσαι τώρα να κλείνεις πόρτες, αν έχεις γιογιό bring it baby στο σαλόνι να μην σηκώνεται ο άνθρωπος....

--Τώρα φανταστείτε μία γυναίκα να αφήνει την πόρτα ανοιχτή....απλά δεν θα το έκανε.

Σίγουρα υπάρχουν και άλλα παραδείγματα επίδειξης αυτών των πολύτιμων balls.....αν εντοπίσω ή θυμηθώ κάτι άλλο θα το προσθέσω....

Όπως καταλαβαίνετε "This is a balls' world and Balls are OK"

Εσύ γυναίκα κράτα τα.......ή κάντα πάνω σου.

Και τί να κάνω.....

είναι μία από αυτές τις μέρες που απλά δεν βρίσκεις νόημα σε αυτά που έκανες....που κάνεις....και δεν έχεις να κάνεις...

και ενώ έχεις διαχωρίσει τη θέση σου, και δεν νιώθεις αχάριστη -γιατί ξέρεις και βλέπεις τι συμβαίνει γύρω σου...τον πόνο....τον απρόσμενο πόνο...που εμφανίζεται ξαφνικά στις ζωές μας και σε χτυπάει πάντα από πίσω, έτσι ώστε όχι μόνο να πονέσεις αλλά και να τρομάξεις...και να καταλάβεις ότι οι υπόλοιπες ανησυχίες είναι περιττές - εσύ τρώγεσαι, όχι με τα ρούχα σου αλλά με τα εσώψυχα σου.. αυτό που δεν φοριούνται....αλλά αυτά που είναι μέσα σου και όταν θυμούνται χαίρονται και βγαίνουν βόλτα έτσι για να σε τσατίσουν...Μελαγχολείς....

Το κυνήγι της ευτυχίας....."στο χέρι σου είναι" θα πουν οι αισιόδοξοι, οι κυνικοί, οι ρεαλιστές....οι ρομαντικοί απλά θα σου πουν "κουράγιο"...

"Στο χέρι σου είναι λοιπόν, κουράγιο"

Προσεύχομαι

Νηστεία.....Εκκλησία....Θεία Κοινωνία...Προσεύχομαι..

έτσι μεγαλώσαμε την Μεγάλη Εβδομάδα....αυτά έπρεπε να ακολουθείς για να θεωρείσαι καλός Χριστιανός, καλός άνθρωπος, για να προστατεύσεις την ψυχή σου, για να δεχτείς την συγχώρεση.

Και ήρθε η Μ. Εβδομάδα του 2010...και βγήκαν υποκατάστατα του κρέατος....σόγια...σογιέλαιο..σογιόγαλα...η Εκκλησία να ζητάει φορολογική και ηθική έκπτωση....και η Κοινωνία να ψάχνει τον Θεό της.....

Προσεύχομαι.....όχι να μου δώσεις δύναμη να δημιουργήσω, όχι να ξεχωρίσω, όχι να ξεπεράσω τον εαυτό μου...προσεύχομαι να μην χάσω μάνα, πατέρα, παιδί...να μην είμαι στο λάθος μέρος...τη λάθος στιγμή....να μην με χτυπήσει βόμβα...να μην με κλέψουν....να μην βγω από το σπίτι μου αν δεν χρειάζεται....

Προσεύχομαι......αλλά δεν νηστεύω....δεν πάω εκκλησία....αν η κοινωνία δεν γίνει Θεία....συγχώρεσε με...

Δικαιώματα σε Παράνομες Σχέσεις

"Δεν υπάρχουν δικαιώματα σε παράνομες σχέσεις της είπα..." ενώ αυτή δακρισμένη προσπαθούσε να καταλάβει γιατί αυτός δεν της τηλεφώνησε....

Έτσι όμως είναι όταν μπλέκεις σε αλλόκοτες καταστάσεις, όταν γίνεσαι το τρίτο πρόσωπο εν γνώση σου, δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις και δικαιώματα....δεν έχω ζήσει ακόμα κάτι τέτοιο στη ζωή μου και η αλήθεια είναι ότι το απεύχομαι πολύ. Καταρχάς δεν ξέρω αν θα μπορούσε να το αντέξει πρώτα ο εγωισμός μου και μετά το ήθος μου. Φυσικά αν ρωτήσεις όλα τα πρόσωπα που έχουν καεί σε τέτοιες καταστάσεις ούτε αυτά το φανταζόντουσαν ποτέ...τα πιο πολλά ίσως πουν ότι δεν το επιδίωξαν καν...μα αν δεν το επιδίωξαν πώς τους συνέβη;;;

Δεν μπορώ να πω και πολλά, φοβάμαι, γιατί δεν ξέρεις πώς έρχονται τα πράγματα στη ζωή μας. Γι'αυτό θα μιλήσω μόνο για σήμερα, μη πω και μόνο για αυτήν την ώρα.

Δεν ξέρω αν τελικά οι παράνομες σχέσεις έχουν αυξηθεί στον καιρό μας ή απλά έχει σπάσει το ταμπού, μοιραζόμαστε με τους φίλους μας τόσο προσωπικά στοιχεία και γι'αυτό βγαίνουν παραέξω.

Αν όντως έχουν αυξηθεί στο καιρό μας, τότε τι μπορεί να συμβαίνει; Και όταν μιλάμε για παράνομη σχέση θα πρέπει να εννοούμε τις παράλληλες σχέσεις σε έναν γάμο;;νομίζω πως όχι....είναι τόσο ξεφτίλα όταν ακούω κάποιους να λένε "Όταν παντρευτώ θα συμμαζευτώ". Έλεος....Βέβαια το ίδιο κάνει και για αυτούς που χώνονται στις σχέσεις. Ένας πόντος αμαρτίας για αυτούς που μπαίνουν ανάμεσα σε παντρεμένο ζευγάρι...και μισός για το ανύπαντρο ζευγάρι. ΑΑΑ, ξέχασα να πω και για τα ζευγάρια που έχουν και παιδιά. Κάθε παιδί και ένας επιπλέον πόντος. Δηλαδή αν γίνω το τρίτο πρόσωπο σε ένα γάμο με τρία παιδιά πάω κατευθείαν στην κόλαση...

Νομίζω ότι πάνε οι καιροί που ακούγαμε ότι αυτός είναι παντρεμένος και αμέσως κατεβάζαμε τα μάτια μας και ήταν αυτομάτως ένα μεγάλο "ΝΟ ΝΟ". Για μένα αυτός που ευθύνεται είναι καταρχάς αυτός ή αυτή που είναι στη σχέση και πολύ απλά αφήνει ανοιχτό το παραθυράκι για να μπει αυτό το τρίτο πρόσωπο....είμαστε αχόρταγοι, τα θέλουμε όλα, και αντί να προσπαθήσουμε να τα έχουμε όλα σε μία σχέση, μας βολεύει πολύ περισσότερο να ψάξουμε να τα βρούμε σε άλλον/η. Δεν θα μπω καν στον κόπο να μιλήσω για αυτούς/ες που καμαρώνουν αν έχουν πολλές ή πολλούς γκόμενους. Έχουμε χαλαρώσει και πλαδαρέψει ηθικά.....και πως τα καταφέρνουμε πάντα να θυματοποιούμε τον ευατό μας. "Μου υποσχέθηκε άλλα....και εγώ που νόμιζα οτί θα τον άφηνε.....και μου πε ότι εμένα αγαπάει..." και άρες μάρες κουκουνάρες, απενεχοποιήση ΤΩΡΑ.

Ακούμε και το κορυφαίο από τα καμένα τρίτα πρόσωπα..."δεν μπορούσε να χωρίσει, λόγω του παιδιού". Δηλαδή, βγαίνει και από πάνω ψυχούλα το αγόρι μου που δεν θέλει να χαλάσει το γάμο του....απλά μάλλον εθελοτυφλεί στο γεγονός ότι ο γάμος του έχει ήδη χαλάσει, μετά από τρία χρόνια παράλληλης σχέση, τώρα θυμήθηκε ότι το παιδί χρειάζεται την οικογένεια του...λες και το παιδί δεν καταλαβαίνει και δεν νιώθει τι ατμόσφαιρα επικρατεί στο σπίτι του....

το παιδί νιώθει την αγάπη στους γύρω του....αλλά αισθάνεται και την απουσία της....ειδικά όταν πρόκειται για την αγάπη ανάμεσα στους γονείς του....

I LOVE IKA!

Όχι δεν ήθελα να γράψω ΙΚΕΑ....το γνωστό σε όλους μας ΙΚΑ εννοώ....εννοώ ότι γράφω, να το ξέρετε...

Με το ΙΚΑ γενικά δεν είχα και πολλά πάρε δώσε. Άκουγα βέβαια τις γνωστές ιστορίες για την βαρεμάρα των δημοσίων υπαλλήλων, έζησα και μερικές αλλά η αλήθεια είναι ότι είχα καιρό να συγχιστώ και να θυμηθώ πως είναι να νιώθεις μ***** στην ίδια σου τη χώρα και πόσο αντι-Ευρώπη είμαστε τελικά!

Αυτό που σε θλίβει περισσότερο είναι όταν συνειδητοποιείς ότι τα νεαρά άτομα της γενιάς σου συνεχίζουν την παράδοση της αγένειας και της λούφας που εσύ τόσο καιρό νόμιζες ότι ήταν στοιχείο της προηγούμενης γενιάς.

Άραγε τι παθαίνει κανείς όταν μπαίνει στο δημόσιο;;; Είναι πλύση εγκεφάλου ή μήπως τελικά εσκεμμένα διαλέγουν τέτοιου είδους ανθρώπους, έτσι για να μην χαλάει και η πιάτσα ρε παιδί μου! Το χειρότερο είναι όταν ξέρεις ότι εσύ τους πληρώνεις και εσύ είσαι άνεργος.

Δεν θα ήταν τέλειο να υπήρχε δίπλα στο παραθυράκι της "εξυπηρέτησης" του κάθε υπαλλήλου ένα μηχανηματάκι που να βαθμολογεί ο πολίτης την ποιότητα εξυπηρέτησης που του παρείχε ο υπάλληλος ;εε;;εεε;;; Από 1 μέχρι 10, και στο τέλος του μήνα να γινότανε μια σούμα και να υπήρχε η αξιολόγηση του κοινού!!!!

Παράνοια.....παράνοια όταν εσύ έχεις σπουδάσει, ξανασπουδάσει, κοσμογυρίσει, ζήσει και προσπαθείς να τα βγάλεις πέρα σε αυτή τη χώρα και απογοητεύεσαι, όχι για την οικονομική κρίση αλλά για την κοινωνική κρίση.....να φύγω...να φύγω....

Δεν ξέρω τι με θλίβει περισσότερο.....η υπάλληλος που μιλούσε στο κινητό της 15 λεπτά για τους γκόμενους και εγώ περίμενα μπροστά της για να την ρωτήσω μία πληροφορία ή εγώ που δεν αντέδρασα περί τούτου; Ντράπηκα.....

Δεν ξέρω τι με θλίβει περισσότερο....η υπάλληλος που αρνήθηκε να εξυπηρετήσει τον μετανάστη λέγοντας του να φέρει κάποιον που να ξέρει Ελληνικά ή εγώ που δεν υπερασπίστηκα τον κύριο; Ντράπηκα.....

Ντράπηκα.....να έρθω αντιμέτωπη με έναν κόσμο που δεν μπορεί να αλλάξει πάνα...γιατί είναι καταχεσμένος....

Αυτός ο κόσμος μου φαίνεται ότι περνάει μια άσχημη ημέρα....κάθε Δευτέρα με Παρασκευή 8 με 1300!

Το όνειρο μου είναι...

Ίσως να έπρεπε να υπάρχει λίστα με τα όνειρα που δικαιούσαι να κάνεις σε κάθε ηλικία...ή όριο ηλικίας για να ονειρεύσαι....

Άραγε τι δικαιούσαι ακριβώς να ονειρεύεσαι όταν μπαίνεις στα "άντα" και είσαι γυναίκα άνεργη με σχέση που μετράει 10 έτη πάνω κάτω....πρέπει όμως να σημειώσω (γιατί δεν σας κρύβω ότι διαβάζοντας αυτούς τους τρεις χαρακτηρισμούς της τωρινής μου κατάστασης τρομοκρατήθηκα περισσότερο....) ότι είμαι μια χαρά διατηρημένη, μορφωμένη με μεταπτυχιακά και υποτροφίες (μάλλον το έκανα χειρότερο...τώρα είναι σαν να διαβάζω αγγελία γεροντοκόρης...)....

Μήπως έχω χάσει την μπάλα...ή μάλλον καλύτερα δεν την είχα ποτέ στην κατοχή μου..πάντα έκοβα βόλτες στο στάδιο...πέρα δώθε....με συγκινούσαν τα παιχνίδια...είχα και μια θέση στον πάγκο κάποια στιγμή...τώρα που ήρθε η ώρα να παίξω βασική, συνειδητοποιώ ότι εγώ..ποτέ δεν έχω ακουμπήσει μπάλα...δεν ξέρω πως ζητάνε μία πάσα και το πιο κουλό είναι ότι δεν ξέρω για ποια ομάδα παίζω...ε ρε γλέντια....πόσο pathetic μπορώ να νιώσω όταν σκέφτομαι ότι η μάνα μου στην ηλικία μου σκόραρε ενώ δούλευε και είχε και τρία παιδιά....(ασχέτως που της έκοψε τη δουλειά η πεθερά της σύντομα...).

Ζηλεύω τους ανθρώπους που ξέρουν που ήταν, ποιοι είναι.... και που πάνε (ναι είμαι από Θεσσαλονίκη). Που έχουν στόχους και τους κυνηγούν....ή που δεν έχουν στόχους αλλά απλά ζούνε με τις προτεραιότητές τους...

Εγώ δυστυχώς δεν ανήκω σε καμία κατηγορία....ή μήπως απλά... ζω αυτό που θέλω...

Η παραδιπλανή ταραχή

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος που βρίσκομαι σε αυτό το διαμέρισμα....2 υπνοδωμάτια, κουζίνα μεσαίου μεγέθους, 15ετίας θα έλεγα ηλικιακά ότι μου κάνει.

Το σαλόνι...το σαλόνι είναι δίπλα στον κοινόχρηστο διάδρομο..

Από την πρώτη μέρα διαμονής στο διαμέρισμα, οπού ήδη ζούσε ο φίλος μου, ταράχτηκα από τις τσιρίδες που άκουσα να έρχονται από τον διάδρομο και συγκεκριμένα όπως έμαθα από το παραδιπλανό διαμέρισμα...οι τσιρίδες είναι σχεδόν καθημερινές και προέρχονται κυρίως από μία ηλικιωμένη κυρία. Η κυρία αυτή είναι η γιαγιά που μένει μόνιμα με την κόρη της και τα 2 εγγόνια. Ο τσιρίδες τις πιο πολλές φορές σχετίζονται και έχουν αποδέκτη τα παιδιά. Αυτή η γιαγιά τσιρίζει (μάλλον γκαρίζει ταιριάζει καλύτερα) με το παραμικρό στα παιδιά.."Μη μιλάς..." "Θα με σκοτώσεις..." "Δεν αντέχω..."..."Παναγία μου"...."Κάτσε κάτω..." και διάφορες άλλες σπαστικές εκφράσεις (και στο τσακίρ κέφι καμία ελαφριά βρισιά) συνοδευόμενες από το "μπαμ" του κλεισίματος των πορτών και ντουλαπιών και φυσικά από τα κλάματα των παιδιών. Όλα αυτά τα psycho ηχητικά εφέ έχουν τόση ένταση ώστε να παθαίνω ταράκουλο (..εγώ από την άλλη άκρη...) φαντάζεσαι δηλαδή τα παιδιά....η μάνα δε, είναι ψιλοαμέτοχη καθώς δουλεύει το πρωί..στη καλύτερη να τα ακούσει και αυτή καμιά φορά όταν επιστρέφει...

Τη γιαγιά την έχω δει....καλοστεκούμενη....βραχνή φωνή (μάλλον από τα γκαρίσματα) με ένα βλέμμα....που δεν θέλεις με τίποτα να διασταυρωθεί με το δικό σου...η αλήθεια είναι ότι δεν μου αρέσει να λέω άσχημα πράγματα για τους άλλους...αλλά αυτή η γυναίκα με αναγκάζει...βέβαια αν πέσεις πάνω της στο διάδρομο είναι μέσα στην ευγένεια, αλλά ακόμα και η ευγένεια της είναι psycho.... και για να πω την αμαρτία μου κάνω τα αδύνατα δυνατά να την αποφύγω....τις προάλλες η γιαγιά είχε βγάλει το καροτσάκι με το μωρό και κάλεσε τον ανελκυστήρα...αλλά μάταια ο ανελκυστήρας να έρθει...η γιαγιά θεώρησε φυσιολογικό να μάθει όλη η πολυκατοικία ότι ο ανελκυστήρας έχει χαλάσει και ότι δεν μπορεί να κατεβάσει το καροτσάκι από τον πρώτο όροφο....γκάριζε έβριζε κτλ......ήμουν μέσα στο σπίτι η αλήθεια είναι...αλλά δίσταζα να βγω...δεν ήθελα να βγω να την δω...και να με δει..ήθελα τόσο όμως να βοηθήσω....το παιδάκι εννοείται...ευτυχώς όμως βγήκε μια άλλη κυρία από τον όροφο...και την γλίτωσα...

Καταλήγοντας.....είμαι σχεδόν σίγουρη ότι δεν υπάρχει σωματική βία...αλλά είμαι σίγουρη ότι αυτές οι καθημερινές τσιρίδες κάνουν κομμάτια τα παιδιά (5 και 2 ετών περίπου) ψυχολογικά...αφού εδώ κάνουν εμένα....ανεβαίνει η πίεση μου και πιάνω τον ευατό μου να μονολογεί απαντώντας στα γκαρίσματά της. Η οικογένεια στάνταρ δεν είναι στα καλά της....βέβαια και ποιά είμαι έγω να το κρίνω αυτό....λέω στον εαυτό μου για να κατευνάσω τις ενοχές της απραγίας μου περί του θέματος...το συζητάω με φίλους και μου λένε ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι....να φέρω την πρόνοια...και τι θα γίνει μετά....θα είναι καλύτερα....να της μιλήσω εγώ....και να μου δώσει το evil eye με τις κατάρες της....(ναι την φοβάμαι)....και αν όμως κάποια μέρα γίνει κάτι "άσχημο" (Θεός φυλάξει) ...και είμαστε οι γείτονες που ξέρανε αλλά κάνανε μόκο....γιατί όμως θα πρέπει να σκεφτώ το χειρότερο από την άποψη του εγκλήματος....όταν το έγκλημα παίρνει στην ουσία τη μορφή της καθημερινής ψυχολογικής βίας που αναγκαστικά θα οδηγήσει αυτά τα παιδιά σε διαταραγμένες προσωπικότητες με απωθημένα....και τότε θα πούμε ότι φταίγανε οι γονείς....

Τελικά πόσο μας βολεύει όλους η σιωπή.....

Money lift

Money....

Γράφοντας τη λέξη "money" αμέσως σκέφτηκα τη λέξη "honey". Νομίζω δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι δύο λέξεις διαφοροποιούνται από ένα γράμμα... no money no honey κτλ. Μέχρι προσφάτως σνόμπαρα πολύ τη δύναμη των χρημάτων. Και όμως έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι (και πολύ άργησα) τη δύναμη του χρήματος στην προσωπική μας ζωή, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, τις κοινωνικές. Το χρήμα ενώνει, το χρήμα χωρίζει, το χρήμα κυβερνά σε πολλά μυαλά...ναι μυαλά, γιατί οι καρδιές δεν νομίζω ότι αγοράζονται. Απλά όταν το χρήμα καταλαμβάνει το μυαλό, το μυαλό με τη σειρά του κάνει ότι γουστάρει την καρδιά, την πάει όπου θέλει και η καρδιά λέει και ευχαριστώ.

"Πόσα χρήματα βγάζεις;""θέλω η γυναίκα μου να βγάζει τουλάχιστον όσα βγάζω εγώ για να μπορώ να έχω το ίδιο επίπεδο ζωής όπως πριν παντρευτώ", "θέλω προγαμιαίο συμβόλαιο", "θέλω να μην πληρώνω τίποτα στη σχέση μου", "θέλω να μην δουλεύεις αλλά να μην ξοδεύεις", αυτές και άλλες πολλές τέτοιες ατάκες που άκουσα φέτος. Έχουμε γίνει όλοι τόσο εγωπαθείς και τόσο καχύποπτοι που φοβόμαστε ότι θα μας κλέψουν, θα μας κοροϊδέψουν και θα μας πάρουν τα λεφτά μας. Το χειρότερο...ότι μάλλον ισχύει. Ζευγάρια, οικογένειες, φίλοι, χαλάνε τη σχέση τους για αυτά τα χάρτινα διαόλια.

Δώρα...όσο πιο ακριβά τόσο πιο πολύ ανεβαίνει στην εκτίμηση μας ο δωρητής....και ας είναι μια στιλιστική μούφα το δώρο, που αν δεν ήταν η μάρκα που είναι θα νομίζαμε ότι είναι κινέζικο. Γιατί εγώ λιγότερο και ο άλλος περισσότερο....γιατί γιατί γιατί....άραγε αναρωτηθήκαμε ποτέ γιατί ο άλλος καλύτερος άνθρωπος και εγώ λιγότερο; Δεν υπάρχει περίπτωση.....ζούμε στην εποχή του ακριβού....του όμορφου και του σέξι..και δεν βάζω εισαγωγικά. Είμαστε η εποχή της επιφάνειας...ωραίοι και μοιραίοι να ήμαστε...με καλό αμάξι να κυκλοφορούμε και όλα τα άλλα είναι περιττά.

Το ίδιο μαθαίνουμε και στα παιδιά μας....όσο το λατρεύουμε το χρήμα και την ύλη άλλο τόσο δεν το σεβόμαστε...μάλλον συγνώμη δεν σεβόμαστε την ύλη και το χρήμα των άλλων. Γιατί μέσα στα σπίτια μας ειναι θησαυροφυλάκιο και έξω όταν βγαίνουν τα καμάρια μας βανδαλίζουν ότι απλά δεν τους ανήκει. Αντίδραση σου λέει ...και ενάντια στο κατεστημένο ...και στην εξουσία και ζήτω η ιδεολογία. Αν είσαι μάγκας φιλαράκι πάρε το κινητάκι της νέας τεχνολογίας που έχεις στην τσεπούλα σου...και σπάστο στην άσφαλτο...το σωβρακάκι calvin klein που φοράς σκίστο... το αμαξάκι mercedaki της μαμάς σου κάντο καλοκαιρινό....έτσι να διαμαρτυρηθείς ...άλλαξε πρώτα τη δική σου ζωή....τα δικά σου φώτα...και μετά τα δικά μας...

Πώς κατάφερα από το χρήμα στις προσωπικές σχέσεις να καταλήξω να μιλώ για τους βανδαλισμούς αυτό είναι ένα μυστήριο που μόνο η λέξη χρήμα θα μπορούσε να το καταφέρει....ετοιμάστε τα μασούρια σας...αλλά βρείτε άλλη κρυψώνα...γιατί τα στρώματα μας είναι κατουρήμένα....