Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010

Δικαιώματα σε Παράνομες Σχέσεις

"Δεν υπάρχουν δικαιώματα σε παράνομες σχέσεις της είπα..." ενώ αυτή δακρισμένη προσπαθούσε να καταλάβει γιατί αυτός δεν της τηλεφώνησε....

Έτσι όμως είναι όταν μπλέκεις σε αλλόκοτες καταστάσεις, όταν γίνεσαι το τρίτο πρόσωπο εν γνώση σου, δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις και δικαιώματα....δεν έχω ζήσει ακόμα κάτι τέτοιο στη ζωή μου και η αλήθεια είναι ότι το απεύχομαι πολύ. Καταρχάς δεν ξέρω αν θα μπορούσε να το αντέξει πρώτα ο εγωισμός μου και μετά το ήθος μου. Φυσικά αν ρωτήσεις όλα τα πρόσωπα που έχουν καεί σε τέτοιες καταστάσεις ούτε αυτά το φανταζόντουσαν ποτέ...τα πιο πολλά ίσως πουν ότι δεν το επιδίωξαν καν...μα αν δεν το επιδίωξαν πώς τους συνέβη;;;

Δεν μπορώ να πω και πολλά, φοβάμαι, γιατί δεν ξέρεις πώς έρχονται τα πράγματα στη ζωή μας. Γι'αυτό θα μιλήσω μόνο για σήμερα, μη πω και μόνο για αυτήν την ώρα.

Δεν ξέρω αν τελικά οι παράνομες σχέσεις έχουν αυξηθεί στον καιρό μας ή απλά έχει σπάσει το ταμπού, μοιραζόμαστε με τους φίλους μας τόσο προσωπικά στοιχεία και γι'αυτό βγαίνουν παραέξω.

Αν όντως έχουν αυξηθεί στο καιρό μας, τότε τι μπορεί να συμβαίνει; Και όταν μιλάμε για παράνομη σχέση θα πρέπει να εννοούμε τις παράλληλες σχέσεις σε έναν γάμο;;νομίζω πως όχι....είναι τόσο ξεφτίλα όταν ακούω κάποιους να λένε "Όταν παντρευτώ θα συμμαζευτώ". Έλεος....Βέβαια το ίδιο κάνει και για αυτούς που χώνονται στις σχέσεις. Ένας πόντος αμαρτίας για αυτούς που μπαίνουν ανάμεσα σε παντρεμένο ζευγάρι...και μισός για το ανύπαντρο ζευγάρι. ΑΑΑ, ξέχασα να πω και για τα ζευγάρια που έχουν και παιδιά. Κάθε παιδί και ένας επιπλέον πόντος. Δηλαδή αν γίνω το τρίτο πρόσωπο σε ένα γάμο με τρία παιδιά πάω κατευθείαν στην κόλαση...

Νομίζω ότι πάνε οι καιροί που ακούγαμε ότι αυτός είναι παντρεμένος και αμέσως κατεβάζαμε τα μάτια μας και ήταν αυτομάτως ένα μεγάλο "ΝΟ ΝΟ". Για μένα αυτός που ευθύνεται είναι καταρχάς αυτός ή αυτή που είναι στη σχέση και πολύ απλά αφήνει ανοιχτό το παραθυράκι για να μπει αυτό το τρίτο πρόσωπο....είμαστε αχόρταγοι, τα θέλουμε όλα, και αντί να προσπαθήσουμε να τα έχουμε όλα σε μία σχέση, μας βολεύει πολύ περισσότερο να ψάξουμε να τα βρούμε σε άλλον/η. Δεν θα μπω καν στον κόπο να μιλήσω για αυτούς/ες που καμαρώνουν αν έχουν πολλές ή πολλούς γκόμενους. Έχουμε χαλαρώσει και πλαδαρέψει ηθικά.....και πως τα καταφέρνουμε πάντα να θυματοποιούμε τον ευατό μας. "Μου υποσχέθηκε άλλα....και εγώ που νόμιζα οτί θα τον άφηνε.....και μου πε ότι εμένα αγαπάει..." και άρες μάρες κουκουνάρες, απενεχοποιήση ΤΩΡΑ.

Ακούμε και το κορυφαίο από τα καμένα τρίτα πρόσωπα..."δεν μπορούσε να χωρίσει, λόγω του παιδιού". Δηλαδή, βγαίνει και από πάνω ψυχούλα το αγόρι μου που δεν θέλει να χαλάσει το γάμο του....απλά μάλλον εθελοτυφλεί στο γεγονός ότι ο γάμος του έχει ήδη χαλάσει, μετά από τρία χρόνια παράλληλης σχέση, τώρα θυμήθηκε ότι το παιδί χρειάζεται την οικογένεια του...λες και το παιδί δεν καταλαβαίνει και δεν νιώθει τι ατμόσφαιρα επικρατεί στο σπίτι του....

το παιδί νιώθει την αγάπη στους γύρω του....αλλά αισθάνεται και την απουσία της....ειδικά όταν πρόκειται για την αγάπη ανάμεσα στους γονείς του....





Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010

I LOVE IKA!

Όχι δεν ήθελα να γράψω ΙΚΕΑ....το γνωστό σε όλους μας ΙΚΑ εννοώ....εννοώ ότι γράφω, να το ξέρετε...

Με το ΙΚΑ γενικά δεν είχα και πολλά πάρε δώσε. Άκουγα βέβαια τις γνωστές ιστορίες για την βαρεμάρα των δημοσίων υπαλλήλων, έζησα και μερικές αλλά η αλήθεια είναι ότι είχα καιρό να συγχιστώ και να θυμηθώ πως είναι να νιώθεις μ***** στην ίδια σου τη χώρα και πόσο αντι-Ευρώπη είμαστε τελικά!

Αυτό που σε θλίβει περισσότερο είναι όταν συνειδητοποιείς ότι τα νεαρά άτομα της γενιάς σου συνεχίζουν την παράδοση της αγένειας και της λούφας που εσύ τόσο καιρό νόμιζες ότι ήταν στοιχείο της προηγούμενης γενιάς.

Άραγε τι παθαίνει κανείς όταν μπαίνει στο δημόσιο;;; Είναι πλύση εγκεφάλου ή μήπως τελικά εσκεμμένα διαλέγουν τέτοιου είδους ανθρώπους, έτσι για να μην χαλάει και η πιάτσα ρε παιδί μου! Το χειρότερο είναι όταν ξέρεις ότι εσύ τους πληρώνεις και εσύ είσαι άνεργος.

Δεν θα ήταν τέλειο να υπήρχε δίπλα στο παραθυράκι της "εξυπηρέτησης" του κάθε υπαλλήλου ένα μηχανηματάκι που να βαθμολογεί ο πολίτης την ποιότητα εξυπηρέτησης που του παρείχε ο υπάλληλος ;εε;;εεε;;; Από 1 μέχρι 10, και στο τέλος του μήνα να γινότανε μια σούμα και να υπήρχε η αξιολόγηση του κοινού!!!!

Παράνοια.....παράνοια όταν εσύ έχεις σπουδάσει, ξανασπουδάσει, κοσμογυρίσει, ζήσει και προσπαθείς να τα βγάλεις πέρα σε αυτή τη χώρα και απογοητεύεσαι, όχι για την οικονομική κρίση αλλά για την κοινωνική κρίση.....να φύγω...να φύγω....

Δεν ξέρω τι με θλίβει περισσότερο.....η υπάλληλος που μιλούσε στο κινητό της 15 λεπτά για τους γκόμενους και εγώ περίμενα μπροστά της για να την ρωτήσω μία πληροφορία ή εγώ που δεν αντέδρασα περί τούτου; Ντράπηκα.....

Δεν ξέρω τι με θλίβει περισσότερο....η υπάλληλος που αρνήθηκε να εξυπηρετήσει τον μετανάστη λέγοντας του να φέρει κάποιον που να ξέρει Ελληνικά ή εγώ που δεν υπερασπίστηκα τον κύριο; Ντράπηκα.....

Ντράπηκα.....να έρθω αντιμέτωπη με έναν κόσμο που δεν μπορεί να αλλάξει πάνα...γιατί είναι καταχεσμένος....

Αυτός ο κόσμος μου φαίνεται ότι περνάει μια άσχημη ημέρα....κάθε Δευτέρα με Παρασκευή 8 με 1300!

Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2010

Το όνειρο μου είναι...

Ίσως να έπρεπε να υπάρχει λίστα με τα όνειρα που δικαιούσαι να κάνεις σε κάθε ηλικία...ή όριο ηλικίας για να ονειρεύσαι....

Άραγε τι δικαιούσαι ακριβώς να ονειρεύεσαι όταν μπαίνεις στα "άντα" και είσαι γυναίκα άνεργη με σχέση που μετράει 10 έτη πάνω κάτω....πρέπει όμως να σημειώσω (γιατί δεν σας κρύβω ότι διαβάζοντας αυτούς τους τρεις χαρακτηρισμούς της τωρινής μου κατάστασης τρομοκρατήθηκα περισσότερο....) ότι είμαι μια χαρά διατηρημένη, μορφωμένη με μεταπτυχιακά και υποτροφίες (μάλλον το έκανα χειρότερο...τώρα είναι σαν να διαβάζω αγγελία γεροντοκόρης...)....

Μήπως έχω χάσει την μπάλα...ή μάλλον καλύτερα δεν την είχα ποτέ στην κατοχή μου..πάντα έκοβα βόλτες στο στάδιο...πέρα δώθε....με συγκινούσαν τα παιχνίδια...είχα και μια θέση στον πάγκο κάποια στιγμή...τώρα που ήρθε η ώρα να παίξω βασική, συνειδητοποιώ ότι εγώ..ποτέ δεν έχω ακουμπήσει μπάλα...δεν ξέρω πως ζητάνε μία πάσα και το πιο κουλό είναι ότι δεν ξέρω για ποια ομάδα παίζω...ε ρε γλέντια....πόσο pathetic μπορώ να νιώσω όταν σκέφτομαι ότι η μάνα μου στην ηλικία μου σκόραρε ενώ δούλευε και είχε και τρία παιδιά....(ασχέτως που της έκοψε τη δουλειά η πεθερά της σύντομα...).

Ζηλεύω τους ανθρώπους που ξέρουν που ήταν, ποιοι είναι.... και που πάνε (ναι είμαι από Θεσσαλονίκη). Που έχουν στόχους και τους κυνηγούν....ή που δεν έχουν στόχους αλλά απλά ζούνε με τις προτεραιότητές τους...

Εγώ δυστυχώς δεν ανήκω σε καμία κατηγορία....ή μήπως απλά... ζω αυτό που θέλω...