Οι κουρτίνες της ζωής μας....υπάρχουν μέρες που τις ανοίγουμε, ακούμε, κατανοούμε, νιώθουμε...ζούμε και υπάρχουν και εκείνες οι ημέρες που οι κουρτίνες κλείνουν είτε γιατί δεν έχουμε κέφια για κανέναν και για τίποτα, είτε γιατί απλά δεν μπορούμε να κοιτάξουμε αυτό που "βλέπουμε".
Δεν είναι λίγες οι φορές που θα πάρει το μάτι μας έναν άστεγο άνθρωπο στην άκρη του δρόμου που περπατάμε και αυτόματα θα κλείσουν οι "κουρτίνες" μας και έτσι δεν θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας να νιώσουμε συμπόνια για τον άνθρωπο αυτόν, να σκεφτούμε τι μπορεί να του έχει συμβεί, τι μπορεί να θέλει να μας πει με το πρόσωπο του...γιατί πάντα τα δικά μας προβλήματα είναι αρκετά...και πιο μεγάλα..η αλήθεια όμως είναι ότι ακόμα και αν κλείσουμε την κουρτίνα μας...τα μάτια μας....αυτό που προσπερνάμε είναι εκεί...και εμείς απλά επιταχύνουμε για να μην το δούμε....
Δεν είναι λίγες οι φορές που ζούμε καταστάσεις, αισθηματικές, οικογενειακές, προσωπικές που κρατάμε τις κουρτίνες μας κλειστές γιατί δεν μπορούμε να δούμε, να παραδεχτούμε αυτό που ζούμε. Να δούμε αυτό που μας ζητάνε. Μας βολεύει είναι η αλήθεια...μας βολεύει να μην βλέπουμε...αυτό που είναι στην άλλη άκρη...
Υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που προσπαθούν να σου ανοίξουν τις κουρτίνες....καμιά φορά μπορούν να σε φέρουν σε δύσκολη θέση....να είσαι γυμνός και να ντραπείς....να έχει πολύ φως και εσύ να μην αντέχεις να δεις...είναι και αυτοί που σου κρατάνε τόσο σφιχτά κλειστές τις κουρτίνες σου....αυτοί είναι οι χειρότεροι....
Όπως και να έχει, καθένας μας επιλέγει τις κουρτίνες του...χοντρό υλικό...διαφανή..μονόχρωμες...με σχέδια...ακριβές...φτηνές...και φυσικά ο καθένας επιλέγει πότε θα τις ανοίξει, πότε θα τις κλείσει...ασχέτως αν υπάρχει κάποιος που τις ανοιγοκλείνει για μας...
αυτό που δεν αλλάζει είναι αυτό που υπάρχει...και αυτό... θα μας ορμίσει και θα σκίσει τις κουρτίνες μας....όταν θα είναι πια αργά...όταν θα είναι πια δίπλα μας...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου